The Girl With The Nightingale (The Stranger)

   Where is everybody? human beings are gone. I mean, you see people wandering around lost in their own assumptions and thoughts. In which mystery Land ourselves are waiting while we are busy not leaving our lives?

****

  When the night falls on my island, the sky unites with the sea into one single body. Every night the same matrimony.
  Those hours, if someone navigates in the middle of the Ocean. Is he able to figure out, whether he travels on the waters or the ethereal field?
   I feel sorry for those wanderers that didn't finish navigating before dawn. I imagine them castaways, sunk among the clouds. Or, even. Evenfall into an air gap and lose their selves among the waves.
  The destination of departure is changing upon arrival. Whilst return is never a matter of choice.

****

  In the beginning, he was looking at me from a distance. It took me days to realize.
he was staring at me dancing, sharpen my sword, ditching my compass.
  What happens if you hold a compass vertically? At which point of the horizon, is the center of the Earth?
  He was a stranger. Foreigners have the bad habit to wander around, never stay where they come from. Otherwise, we wouldn't create this word to describe them.

****

Once upon a time, my Nightingale told me, that we are all foreigners. We are all strangers. Shuttered under the enormous dome.
 Because escape is a refuge.
And further, then that is the endless dessert with the extreme weather conditions. Never have I seen anyone dying from savage winds. But I have seen them dying locked up, inside their secured and windproof homes.
   "oh, even though, the wind was blowing inside their heads." Said, my Nightingale.

  Yes, I chat with birds. It happens. In other cases, people chat with their fears.

****

  He started looking at me discreetly, he was silent. Each time barely covered behind something. The first meeting happens with the eyes. Recommendations, promises, and hopes are already given. And then, we start talking.
  The longer you are looking at a stranger, the more familiar he becomes. Who said that our glances, don't have the ability to transform?
  He was staring at me for days, now I was staring at him as well. Something changed, the importance of reality decreased a strain.
  He finally spoke first:
  
"- I drunk the Easter coast and wiped up with the maps. There is a town on the West and a harbor,  from where nothing sails and nothing arrives at. The weather won't take me longer, since am not from here. Always go against the weather. When you think of something that you love, you glow.."

****

  I get transparent during the day, extension layers are visible through me. Those moments I'd rather look myself in the mirror. My nightingale is still traveling. Someone randomly found my island. A stranger, from another place. I asked him:

" - How can somebody defines the limits between reality and dreaming?"

"- We need to hold each other's hand, a moment before sleeping."  He responded.

The Girl With Τhe Nightingale

And he says: '' I haven't found the meaning of life yet. 
                         

Have you?'

''I?  
I am the meaning of  life!''

  When I talk to them they are looking at the ground. And I imagine that under the ground is a basement and under the basement, a huge dragon is curled into the dirt.

Snores fire, feeds himself from the bark beetles of time, pleistocene, miocene, oligocene, hollow. 

 The hair on his back emerges on the surface of the Earth. We call them ''trees''.

So I imagine that my boys have the magic ability to listen to the dragon's dreams. Sometimes they are able to intervene to them. That's why I don't disturb them, I just keep talking to myself. My boys are worthy of respect for keeping the beast asleep. I prefer this image for my boys than any other. I could for example believe that they were captains and their ships sunk in a distant sea from a wild storm and since then, they have lost their minds. They don't look up, cause if they do, they start planning how to march through. But in this land, there are no marches for many years. Nobody goes anywhere. It would be painful having all those imaginary maps inside your head and not a single way to rejoice them.

If I figure out that they are responsible for shipwrecks I will drown them. They would've been the reason why am staying here, dry and fortified.

***In the Middle Ages you could point out a witch from a black cat that was following her everywhere, you can understand many things for a person based on what comes along.

Those animals that accompany significant people in a mystic dialect are called ''psychoanemistes''. I am not significant and definitely am not a witch. But a small bird always follows me, is a nightingale.

***If I had God in front of me, and I could ask Him only one question, it would be:

Would you dare for once to become human and see if you could find thy self again?

I already guess His answer:

I do it every day, all those who came and those who follow is me, who forgot, searching to find my way back over and over again.

I would be terrified by such an answer - well, that's why am in a position to guess it.

You think is normal that am setting up imaginary talks inside my mind? Perhaps someone should grab my shoulder and shake me back to reality, or just grab my shoulder.

*** My Grandfather was telling me a proverb: Don't invite during the night if you are farming in the yard. I often lay down on my bed and cry. All of a sudden. For no reason. My bedroom has no ceiling. Above my head, my nightingale is drawing invisible oval shapes on a blue sky.

Where I come from, animals are fed from love, just like the newborns from the breast. If they don't receive enough love per day, they become inanimate objects waiting to get older.

We used to be animals.

It appears that birds own a larger share of space than us. My grandfather used to say: ''Everything will be OK in the end, if not OK then is not the end.'' My grandfather managed to trick everyone at his funeral, he didn't make a sound neither he moved, at all.

I lied, my bedroom has a ceiling. On top of everywhere, I've been so far, there was a ceiling.

***

 They don't like straight lines. They often move away, they are afraid of tidal waves. They remember everything and never make mistakes. They arrived here yesterday, they demand hugs for satisfaction.

Who knows what they have grabbed with them upon departure.

The curse of your bandit is that he can't stay with you for long.

***

My palms are gentle, my purpose is plain. I've been told that trees need the singing of the birds to grow and bloom in Spring. Every Spring my nightingale migrates, it flies to forests far away to perform its best. Underneath their roots, liquids flow. Each peak is a possibility that hasn't yet happened. The snow from the highest mountains melts in order to meet the trees.

The most precious thing I ever received, was a glass of water the exact moment I was thirsty. The era didn't matter.

With my own sword, I scratched my brand new back. We place our hopes on the base of our spine. Therefore, when hope is gone, we are bending over.

***

My other half is not a half. It must be three quarters or less. Everything fades away over here and is been a long time since then. I am afraid that when he finally arrives, there will be nothing left for me to recognize. 

The journey is fascinating. The Unconditional scares me. This is the equation of my life. An equation inconceivable.

I am afraid that my other half is actually whole. And won't be able to swallow me or digest me. Oh for sure, my other half should be a tiny bit less than a half, in order to overcome myself, when I shall give it over. 

Only then I will stop thinking of the journey. Because I will be further away than ever.

***

I lost my nightingale. On this Island, nothing can be gone for long. But is gone, I can't find it anywhere. It left behind it colorful feathers and enormous forests. Perhaps it went to meet the Unconditional. I am well aware though that the sea that surrounds us is holding the islands and the bridges we build are burned by the fire.

  The bird was my only hope. No one will find me now. They would have seen it from afar and they would know that human life is under it. Isn't it what a castaway is doing? He is throwing something up high, in order to make himself visible, along with and across...

When you lose something you love, something precious, your reality gets darker. Regularly, when the night comes you go to bed to get some sleep. But if you've spent a lifetime dreaming, is impossible to fall asleep.

It happened all of a sudden. Shortly after my great loss. In the beginning, I was rising myself two inches above the ground. For a while. Now am finally flying, slowly and in circles. Just like my nightingale. Alas, though. There is nothing left beneath me longing, or hoping for.

Validation

..Often, we seek validation in the places we were once injured. We feel in order to heal it, someone has to see it and love it, because in the past it was mistreated, abused, neglected or belittled.

Rather than looking for something outside of yourself to heal or feel loved and accepted - go deep within to where the Truth resides and the ever abundant source of Unconditional Love exists, that knows you and sees you.

Remember that often we are insulted and harmed in the places where our greatest gifts, strengths and abilities lie.

Rather than hide your truth and self-worth or be confused by it because it was harmed - let it rise up in you even stronger than ever, so that the Truth is set free, rather than silenced because someone was threatened, jealous, or afraid of your power and expression.

The pattern will continue if you hold on to their mistake, and expect flattery or validation to heal it. Those voices come and go, as the voices that insult do as well. It is up to us to own our power, truth, inner-beauty and strength, regardless of outside opinion.

We have nothing to lose anymore - but the need to get rid of the veils, obstacles and afflictions that came from outside of ourselves.

Maybe we attracted it to ourselves to know the human condition and where transformation is needed most, in order to change the game and be senior to the lower forces of cruelty, ignorance and deceit.

Be guided by Spirit, not the voices of humans who haven't woken up to their own divine nature. If they don't know it is within them, they can't see it in you. Don't let them blind you to who you truly are.

It is never to late to recover our treasures!

Η Μαρτυρία

Ναι, κάπως έτσι... Πριν απο αυτό, δεν άκουγες ποτέ φωνές..Πριν απο αυτό δεν είχες παραισθήσεις..
Και όταν με πιάνουν τα κλάματα, μην τολμήσεις να με ρωτήσεις τι έχω.. Είμαι γεμάτη τραύματα, προσμένοντας την λύτρωση..

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ: Η νέα ιερά εξέταση, βιο-κοινωνικός έλεγχος και η υπέρτατη καταστολή
Είναι η προσωπική μου ιστορία και οπτική απέναντι στην ψυχιατρική η οποία βγαίνει μέσα από την εμπειρία που πέρασα και ύστερα από διεξοδική μελέτη των στοιχείων. Τίποτα από όσα λέω δεν είναι αστήρικτο ή ψευδές.
"...μα δε μασάω, ούτε και καταπίνω χάπια σκατοκουφάλες γιατροί, αφήστε ρε τα σάπια!" [βαβυλώνα - δωμάτιο με θέα] Όπως αποδείχτηκε αργότερα, φυσικά και δεν ήταν "μια ανίατη διαταραχή του εγκεφάλου σε βιολογικό επίπεδο" αυτό που μου συνέβη τότε, το Δεκέμβριο του 2013. Ήταν απλά μια έντονη ψυχική/υπαρξιακή κρίση. Στους βάρβαρους καιρούς που ζούμε, όλοι οι άνθρωποι που δεν είναι αναίσθητοι μπορεί να το πάθουν. Ήταν που απλά είχα την ατυχία να χάσω το άλλο μου μισό και το αγέννητο μωρό μας,καρπό του έρωτα μας λόγω απόστασης , βυθιζόμουν όλο και περισσότερο μέσα της. Εγώ το ήξερα ότι είμαι δυνατή και θα έβγαινα ακόμα δυνατότερη μετά απ' αυτό. Όπως και έγινε, τελικά. Αυτοί όμως , οι "ειδικοί" και "προστάτες", το είδαν αλλιώς στην πορεία. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό το μονοπάτι θα με οδηγούσε (με τη βία και παρά τη θέλησή μου) στα δίχτυα της -άκρως αρρωστημένης- ψυχιατρικής μαφίας.
Φταίει που έκανα τη μαλακία να γυρίσω στο πατρικό μου καθώς φοβόμουν ότι με παρακολουθούν (πολλοί μπάτσοι και άλλοι περίεργοι στους δρόμους εκείνες τις μέρες...). Φταίει πως είπα στους γονείς μου ότι φοβάμαι να βγω. Στέρηση εξόδου λοιπόν πρώτα από αυτούς, γιατί "έξω παραμονεύει ο κίνδυνος" και "ο κόσμος έχει γεμίσει αλήτες". Να 'ναι καλά τα ΜΜΕ που πλάθουν τόσο μα τόσο περίτεχνα τις συνειδήσεις της κάθε μικροαστικής οικογένειας! Φταίει που άρχισα να καταστρέφω και να καίω σκληρούς δίσκους, λεφτά, ταυτότητες και λοιπά έγγραφα. Φταίει που άρχισα να βγάζω μανιωδώς τις ιδέες μου στους τοίχους του σπιτιού. Φταίει που σταμάτησα να κοιμάμαι. Ένιωθα πάρα πολλά και η σκέψη μου έτρεχε με την ταχύτητα του φωτός. Δεν ήταν πάντα μια ευχάριστη κατάσταση. Ήμουν σίγουρη ότι με παρακολουθούν μέσα από ηλεκτρονικές συσκευές και θέλουν να με εξοντώσουν. Παντού υπήρχαν σημάδια για τον επικείμενο θάνατο μου.. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια δόση τρελής φαντασίςκαι μια δόση φόβου. Εγώ είχα μπόλικο και από τα δύο εκείνο τον καιρό... Καθώς είχα το ακούραστο μάτι του μεγάλου αδελφού-θεού να διαβάζει τις σκέψεις μου 24 ώρες το 24ωρο νόμιζα ότι ζούσα τους χειρότερους εφιάλτες μου. Όμως δεν είχα δει ακόμα τίποτα...
Θα μπορούσα να γράψω πολλά για αυτήν κρίση που πέρασα και πόσο με βοήθησε τελικά να ανοίξω νέες πύλες αντίληψης και να έρθω συνειδητά σε επαφή με πράγματα που δεν ήξερα ότι υπήρχαν μέσα μου: κατάλοιπα του παρελθόντος που με παρασιτούσαν χρόνια, φόβους και βαθύτερες επιθυμίες. Αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μου στο παρών κείμενο. Θέλω όμως να πω ότι αυτή η εμπειρία που για μένα ήταν ένα μεγάλο μάθημα ζωής -ίσως το μεγαλύτερο- και την εκλαμβάνω ως δώρο της φύσης γιατί μου φανέρωσε πολλούς κρυμμένους κόσμους, οι άλλοι, οι "ειδικοί" την ερμηνεύσανε με τον δικό τους τρόπο, εκμεταλλευόμενοι πάντα την -κρυμμένη πίσω από τη μάσκα της αντικειμενικής αλήθειας που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν- εξουσία που ασκεί ο δογματισμός της σύγχρονης επιστήμης. Μιας επιστήμης άπληστης, τεχνοκρατικής, που βαδίζει χέρι με χέρι με τον καπιταλισμό και τα κρατικά μέσα ελέγχου και καταστολής και που ασφαλώς δεν εξυπηρετεί ούτε τη γνώση ούτε τον άνθρωπο, αλλά συμφέροντα και σκοπιμότητες.
Αυτοί λοιπόν οι “ειδικοί”, οι ψυχίατροι, διέγνωσαν ότι πάσχω από μία σοβαρή και πολύ επικίνδυνη ασθένεια του εγκεφάλου, με εξίσου τρομακτικό όνομα που παραπέμπει σε μανιακούς δολοφόνους: "σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου". Η αλήθεια είναι ότι δεν υφίσταται καμία αντικειμενική μέθοδος διάγνωσης στην ψυχιατρική "επιστήμη", δεν υπάρχει κανένα τεστ "τρέλας" (όπως υπάρχουν εξετάσεις για τις πραγματικές ασθένειες του σώματος), παρόλα αυτά η επίσημη διάγνωση γίνεται, και μόνο από την κρίση των γιατρών στα λίγα πρώτα λεπτά που θα σε κοιτάξουν! (Η “βίβλος” των ψυχιάτρων είναι τα διαγνωστικά εγχειρίδια DSM και ICD, τα οποία έχουν συνταχθεί από ψυχιάτρους σε συνεργασία με τις φαρμακοβιομηχανίες και περιλαμβάνουν εκατοντάδες “ψυχικές διαταραχές”. Ακόμα και η ντροπαλοσύνη υπάρχει εκεί μέσα με το πιασάρικο όνομα “κοινωνική φοβία”. Η “βίβλος” εμπλουτίζεται συνεχώς με νέες “διαταραχές” μέχρι να μας βγάλουν όλους “ψυχοπαθείς που χρειάζονται θεραπεία”. 'Ηδη στις ΗΠΑ στιγματίζουν με διαγνώσεις και μπουκώνουν με ψυχοφάρμακα τα παιδιά που είναι ζωηρά, ανυπάκουα ή αφηρημένα) Τέλος πάντων... το χειρότερο είναι ότι αυτή η τελείως αυθαίρετη διάγνωση σε κυνηγάει μια ζωή, ο φάκελος σου φυλάσσεται στο αρχείο του νοσοκομείου και δεν καταστρέφεται ποτέ, και η σχιζοφρένεια θεωρείται ανίατη ασθένεια! Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να καταλήξεις πολύ εύκολα σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σου και πάλι στο τρελάδικο και τα ψυχοφάρμακα (φτάνει μια καταγγελία από συγγενείς ή γείτονες). Ακόμη και αν δεν παρουσιάζεις κανένα σύμπτωμα, οι γιατροί θεωρούν ότι ο εγκέφαλός σου κουβαλάει πάντα την διαταραχή και απλά δεν εκδηλώνεται. Συμπέρασμα: Αν είχες την ατυχία να σου φορέσουν την ταμπέλα του "επικίνδυνου σχιζοφρενή" ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ θα την φοράς μέχρι να πεθάνεις...
Και λέω με το νόμο γιατί σε σέρνουν κανονικά για ακούσια νοσηλεία στο τρελάδικο με εισαγγελική εντολή. Και δεν έχεις κανένα δικαίωμα σε αυτήν την περίπτωση να υπερασπιστείς τον εαυτό σου με κανέναν τρόπο. Από την στιγμή που θα βγει το ένταλμα και περάσεις την πόρτα του ψυχιατρείου πρέπει να ξεχάσεις τι θα πει ανθρώπινα δικαιώματα. Ο πραγματικός εφιάλτης λοιπόν άρχισε μια νύχτα, όταν ο πατέρας μου, αφού έκανε ένα τηλεφώνημα, με έπιασε ξαφνικά και με καθήλωσε στο έδαφος κρατώντας μου τα χέρια πίσω. Εγώ χτυπιόμουν και τον ρωτούσα κλαίγοντας “γιατί μπαμπά μου το κάνεις αυτό?” αλλά αυτός δεν μου έλεγε τι συμβαίνει. Σε λίγη ώρα είχαν φτάσει δυο μπάτσοι στο σπίτι και με πήραν χωρίς δεύτερη κουβέντα, μαζί με τους γονείς μου, για να με πάνε στο νοσοκομείο. Ένιωθα ότι το τέλος μου είναι κοντά. Με είχε πιάσει πανικός και ήθελα να το σκάσω. Στο νοσοκομείο (Γενικό Πάφου), με βάλανε σε ένα γραφείο με μια ψυχίατρο-ανακρίτρια να με ρωτάει διάφορα και να γράφει αναφορά σε ένα επίσημο χαρτί. Μου είπε ότι έπρεπε να μείνω στο νοσοκομείο το βράδυ. Μου έδωσε ένα χάπι και χωρίς να μου λέει τι είναι επέμενε να το πάρω. Το έβαλα στο στόμα μου αλλά το έφτυσα αμέσως. Μετά πήρα το χαρτί που έγραφε, το τσαλάκωσα και έτρεξα στην πόρτα. Εκλιπαρούσα τον κόσμο για βοήθεια αλλά κανείς δεν έδινε σημασία. Με πιάσανε οι γονείς μου και με οδήγησαν συρτή στη ψυχιατρική μονάδα “βραχείας νοσηλείας”. Εκεί μου δώσανε με το ζόρι ένα χάπι και 'γω το ξανάφτυσα και το 'βαλα στα πόδια. Έτρεχα στους διαδρόμους αλλά δεν ήξερα προς τα που είναι η έξοδος. Με ξανάπιασαν όμως και αυτή τη φορά με οδήγησαν στα “οξέα περιστατικά”. Μόλις πέρασα την πόρτα αυτής της μονάδας, η οποία άνοιγε με κωδικό ασφαλείας, ήξερα ότι “εδώ είναι φυλακή”. Με βάλανε να καθίσω σε μια καρέκλα στο δωμάτιο των νοσηλευτών. Είχα απέναντι μου τρία άγνωστα άτομα που με κοίταζαν λες και είμαι κάτι το αξιοπερίεργο και γελούσαν, την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι μου αφαιρούσαν σε χρόνο ντε-τε τα κοσμήματα και τα κορδόνια των παπουτσιών. Όλα γίνονταν τόσο γρήγορα και κανείς δε μου έλεγε για πιο λόγο βρίσκομαι εκεί και γιατί συμβαίνει ότι συμβαίνει. Μου 'δώσαν κι άλλο χάπι. Εγώ αρνήθηκα να το πάρω και έκανα να σηκωθώ. Τότε με έπιασαν δύο νοσηλευτές και με πήγαν σε ένα άδειο δωμάτιο με βαριές πόρτες, την απομόνωση. Εκεί αφού με καθήλωσαν στο έδαφος, μου κατέβασαν το παντελόνι και μου καθίσαν μια ένεση. Με άφησαν εκεί κλειδωμένη για το υπόλοιπο της νύχτας, ενώ με παρακολουθούσαν μέσα από τις δύο(!) κάμερες που είχε το δωμάτιο. Κουλουριάστηκα σε μια γωνιά και σοκαρισμένη έκλαιγα ασταμάτητα, μέχρι που άρχισαν να δρουν τα ισχυρά ηρεμιστικά της ένεσης και κοιμήθηκα.
Όσο είσαι στο ψυχιατρείο κανείς δε σου λέει τι έχεις και γιατί βρίσκεσαι εκεί, ούτε πόσο καιρό θα κάτσεις μέσα. Εγώ έμαθα για τη “διάγνωση” που μου κάνανε μετά που πήρα εξιτήριο.
Η εικόνα που βλέπει κανείς μέσα στο ψυχιατρείο είναι τραγική. Ανθρώπους όλων των ηλικιών, από παιδάκια μέχρι γέρους, να σέρνονται στους διαδρόμους. Άλλοι κοιτούν στο κενό, άλλοι καπνίζουν ασταμάτητα, άλλοι μιλούν μόνοι τους και άλλοι κείτονται όλη μέρα στο κρεβάτι. Σε άλλους τους τρέχουν τα σάλια, σε άλλους τους τρέμουν τα χέρια. Οι περισσότεροι δεν μιλούν καθόλου, άλλοι φαίνεται να λένε ασυναρτησίες. Κανείς δεν ξέρει τι κόλαση περνά ο καθένας από αυτούς μέσα του. Κι ούτε ενδιαφέρεται να μάθει. Το μόνο που κάνουν οι νοσηλευτές είναι να δίνουν τα χάπια και να σιγουρευτούν ότι τα έχεις καταπιεί (έπρεπε να ανοίγω κάθε φορά το στόμα μου και να με ελέγχουν), να παίρνουν την πίεση του κάθε ασθενή δυο φορές τη μέρα, να παρακολουθούν τι παίζει στους θαλάμους από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης με τις κάμερες, να συμπληρώνουν τους φακέλους των ασθενών και ένα τετράδιο που έγραφε απέξω “λογοδοσία οξέων” (πολύ ψαρωτικό – στην αρχή νόμιζα ότι είναι όλοι τους ασφαλίτες) και να απειλούν τους ασθενείς με ενέσεις, καθηλώσεις και απομόνωση όποτε κάποιος αρνείται να ακολουθήσει τις εντολές τους ή έχει “υπερδιέγερση”. Τα “θεραπευτικά” αυτά μέσα δε διστάζουν καθόλου να τα εφαρμόσουν στην πράξη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά που είχαν κλείσει μια γιαγιά στην απομόνωση. Η καημένη φώναζε “βγάλτε με από δω, θα πεθάνω!”. Δεν άντεχα και πήγα να της ανοίξω το σύρτη. Με κατάλαβαν όμως και με πήγαν δια της βίας στο κρεβάτι μου. Μια νοσοκόμα έφερε τους ιμάντες και με δέσανε στο κρεβάτι, χέρια και πόδια. Καθώς με δένανε τους έβριζα και η νοσοκόμα θεώρησε ότι το πιο σωστό είναι να μου χώσει ένα μαξιλάρι στα μούτρα και να το πιέσει για να με κάνει να σκάσω. Με αφήσανε δεμένη για το υπόλοιπο της νύχτας μέχρι το πρωί. 'Ενα βράδυ που ήμουν ταραγμένη και ανήσυχη με 'βάλαν σε ένα γραφείο με μια γιατρό, μια νοσοκόμα και μια μαθητευόμενη. Με κοιτούσαν όλες τους με κάτι φάτσες μεταξύ οίκτου και αηδίας. Η γιατρός με ρώτησε αυστηρά τι συμβαίνει και 'γω της είπα κάτι σαν “ξέρεις... η αληθινή ελευθερία δεν πωλείται”. Τότε η νοσοκόμα μου έδωσε κάτι χάπια. Εγώ αρνήθηκα να τα πάρω και ακολούθησε το γνωστό τελετουργικό: ένεση-απομόνωση μέχρι το πρωί. Θυμάμαι ότι εκείνη τη φορά χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο ίσως και μισή ώρα (ήθελα να τους δείξω ότι μπορώ να κάνω κακό στον εαυτό μου αν το ήθελα) Σίγουρα με παρακολουθούσαν από τις κάμερες (πάντα ήταν κάποιος μπροστά στην οθόνη) αλλά δεν έκαναν τίποτα. 'Ηταν και μια γιαγιά στο θάλαμο τελείως ανήμπορη που την είχαν δεμένη στο κρεβάτι για μέρες. 'Ηταν και μια γαλλιδούλα που τα 'χε τελείως χαμένα. Κανείς από τους νοσηλευτές δε μιλούσε γαλλικά. Τη δένανε την καημένη συνέχεια και την έκλειναν μέρα παρά μέρα στην απομόνωση. Αυτό που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στον ένα μήνα που έκατσα εκεί μέσα ήταν ότι ποτέ δεν είδα να χρησιμοποιούν αυτά τα βίαια κατασταλτικά μέσα σε κάποιον άντρα, παρόλο που συχνά κάποιοι ήταν επιθετικοί απέναντι σε άλλους ασθενείς. Μια φορά ένας μεσήλικας με είχε στριμώξει και με πασπάτευε (εγώ ήμουν τελείως άβουλο ον από τα φάρμακα) και παρόλο που ήταν ένας νοσηλευτής μπροστά και είδε την φάση δεν του είπε τίποτα. Επίσης όταν έκανα μπάνιο έπρεπε να έχω ανοιχτή την πόρτα και μπαίνανε μέσα οι νοσηλευτές και κοιτούσαν. Μετά μου δίνανε να φοράω κάτι άθλια ρούχα και ήμουν σαν τον παλιάτσο. Μιλάμε για πλήρη εξαθλίωση και εκμηδενισμό του ατόμου. Οποιοσδήποτε και να έμπαινε εκεί μέσα, και τρελός να μην ήταν σίγουρα θα κατέληγε τρελός.
Αυλή δεν υπήρχε. Μόνο ένας μικρός εξωτερικός χώρος τον οποίο μας ανοίγανε κάθε 2 βδομάδες για λίγα λεπτά, έτσι για να μη λένε ότι μας έχουν συνέχεια κλεισμένους μέσα.
Δεν έχω μπει ποτέ στη φυλακή, αλλά αυτό το μέρος δε διέφερε και πολύ. Τουλάχιστον στην φυλακή δεν μπορούν να εξουδετερώσουν τη σκέψη και τα συναισθήματα ούτε μπορούν να διαταράξουν τη φυσιολογική λειτουργία του σώματος με τον ύπουλο τρόπο που το κάνουν στα ψυχιατρεία. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι ψυχοπαθείς μοιάζουν να κινούνται σαν ζόμπι και κάνουν περίεργες κινήσεις? Ε λοιπόν είναι γιατί λειτουργούν -κυριολεκτικά- μόνο με το μισό τους εγκέφαλο, λόγω του κοκταίηλ ψυχοφαρμάκων που αναγκάζονται να παίρνουν καθημερινά. Τα λεγόμενα αντιψυχωσικά φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη "θεραπεία" κάποιων ψυχικών διαταραχών είναι χημικές ουσίες που στοχεύουν στους υποδοχείς της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο και αναστέλλουν τη δράση τους (οι ψυχίατροι πιστεύουν -χωρίς να έχουν βέβαιες αποδείξεις- ότι οι ψυχωσικές διαταραχές οφείλονται σε υπερβολική "κίνηση" της ντοπαμίνης σε κάποιες περιοχές του εγκεφάλου - μια εντελώς μηχανιστική θεώρηση της ψυχής και του νου, άλλα έτσι έχουν μάθει να σκέφτονται αυτοί οι άψυχοι άνθρωποι...). Στην πραγματικότητα, αυτές οι ουσίες που χορηγούνται στα ανυποψίαστα θύματα μπλοκάρουν επιπλέον και άλλους νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πάρα πολύ έντονα ψυχοσωματικά προβλήματα κατά τη χρήση τους. Δεν είναι τυχαίο που τα αντιψυχωσικά χαρακτηρίζονται σαν "χημική λοβοτομή" - αυτό ακριβώς είναι.
Μετά από πολλές δοκιμές, η τελική μου “θεραπεία” αποτελούνταν από τρία φάρμακα: δύο αντιψυχωσικά (Λεπονέξ, Σολιάν) και ένα αντικαταθλιπτικό (Εσιταλοπράμη). 7 μήνες έπαιρνα τα χάπια. 7 κενοί βασανιστικοί μήνες κλεισμένη, πρώτα στο πατρικό σπίτι και μετά διαδοχικά στο ψυχιατρείο κατόπιν εντάλματος. . Ο γιατρός είχε πει ότι η θεραπεία θα διαρκέσει τουλάχιστον 3 χρόνια. Αυτό βέβαια μόνο θεραπεία δεν ήταν. Ήταν ένα καθημερινό ταξίδι στην κόλαση: Ένιωθα ότι μου έχουν γαμήσει το μυαλό, ότι έχουν βιάσει το βαθύτερο είναι μου. Δεν είχα ψυχή, ήμουν μόνο ένα άδειο κουφάρι που σερνόταν. Έψαχνα να βρω το λευτεράκι μέσα μου, κι όσο κι αν έψαχνα, λευτεράκι δεν έβρισκα. Είχα πάντα μια κενή έκφραση στο πρόσωπο και δεν ένιωθα κανένα συναίσθημα, ούτε χαρά, ούτε λύπη, τίποτα. Μόνο καμιά φορά όταν άκουγα τους άλλους να γελούν ένιωθα μίσος και άρρωστη ζήλια, αισθήματα τα οποία δεν είχα ξανανιώσει ποτέ πριν στη ζωή μου. Κάθε τι ανθρώπινο μέσα μου είχε πεθάνει. Πολλές φορές φαντασιωνόμουν ότι πέφτω από την ταράτσα του σπιτιού. Άλλες φορές κλεινόμουν στο μπάνιο και σκεφτόμουν πιο χημικό καθαριστικό να πιω για να πεθάνω. Μια άλλη φορά κρατούσα επί μισή ώρα ένα μαχαίρι μπροστά στη κοιλιά μου και σκεφτόμουν “το χώνω, δε το χώνω...” (αργότερα έμαθα ότι οι αυτοκτονικές τάσεις οφείλονταν στο αντικαταθλιπτικό, κι αν σας φαίνεται αυτό παράξενο υπάρχουν στο ίντερνετ πολλές έρευνες και προσωπικές ιστορίες που το αποδεικνύουν. Πολλά από τα μακελειά που έχουν γίνει σε σχολεία στις ΗΠΑ με εφήβους να γαζώνουν συμμαθητές και δασκάλους και μετά να αυτοκτονούν, έχουν κάτι κοινό: τα άτομα αυτά έκαναν χρήση αντικαταθλιπτικών). Κοιμόμουν 15 ώρες τη μέρα και είχα έντονους εφιάλτες. Από τη στιγμή που ξυπνούσα τριγύριζαν παρανοϊκές σκέψεις στο μυαλό μου και δε μπορούσα να ηρεμήσω, παρόλο που φαινόμουν να είμαι σε πλήρη καταστολή. Κατά τα άλλα πλήρης απάθεια. Ακολουθούσα άβουλα κάθε εντολή που μου έδιναν οι γονείς μου. Δε μπορούσα να μιλήσω και απαντούσα μονολεκτικά σε ερωτήσεις. Δε μπορούσα να δω ταινίες ή να διαβάσω βιβλία γιατί με αναστάτωναν. Δε μπορούσα να ζωγραφίσω γιατί το χέρι μου έτρεμε. Δε μπορούσα να γράψω τίποτα γιατί δεν είχα καμία δημιουργικότητα. Ήμουν όλη μέρα στο κρεβάτι και έπαιζα ηλίθια παιχνίδια στον υπολογιστή για να ξεχνιέμαι και να μη σκέφτομαι, γιατί ένιωθα πως οι άλλοι μπορούσαν να διαβάσουν τη σκέψη μου. Ένιωθα πάντα κουρασμένη. Με έπιανε λιποθυμία όταν σηκωνόμουν. Κάποιες φορές είχα ταχυπαλμία, με έλουζε ιδρώτας και είχα απίστευτη ανεξήγητη ψυχοσωματική ανησυχία. Όταν περπατούσα είχα κενά συνείδησης, σαν να έσβηναν όλα ξαφνικά για ένα δευτερόλεπτο, και γι' αυτό απέφευγα τις βόλτες. Αυτό συνέβαινε και όταν καθόμουν, οπότε σχεδόν έπεφτα από την καρέκλα. Μου τρέχανε τα σάλια. Είχα θαμπή όραση. Ακούσιες απότομες κινήσεις σε χέρια, πόδια και συσπάσεις στο πρόσωπο. Καταναγκαστικές συμπεριφορές. Και το πιο ενοχλητικό όλων, που το είχα σε μόνιμη βάση - η “ακαθησία”: όταν ήμουν ακίνητη είχα την ακατανίκητη αίσθηση ότι θέλω να κουνήσω τα πόδια μου, αλλά μόλις έκανα μερικά βήματα ήθελα πάλι να μείνω ακίνητη (οπότε δεν ησύχαζα ποτέ - δε μπορώ να περιγράψω με λόγια το πόσο άβολη και πέραν του φυσιολογικού ήταν αυτή η αίσθηση, μόνο όσοι παίρνουν αυτά τα δηλητήρια μπορούν να έχουν μια ιδέα περί τίνος πρόκειται...). Μια φορά τη βδομάδα έπρεπε να κάνω εξετάσεις αίματος, καθώς ένα από τα φάρμακα που έπαιρνα ήταν τοξικό για το μυελό των οστών. Το έντερο μου είχε παραλύσει τελείως και αναγκάστηκα να παίρνω άλλο ένα φάρμακο για να μπορώ να ενεργούμαι. Επίσης νεκρώθηκα σεξουαλικά και πήρα 20 κιλά. Συμπέρασμα: οι παρενέργειες των φαρμάκων ήταν για μένα τρισχειρότερες από την ψύχωση, αλλά εφόσον φαινόμουν ήρεμη και υπάκουη όλα πήγαιναν καλά για τους “άλλους”. Δε την πάλευα καθόλου, αλλά φοβόμουν ότι αν σταματήσω τα φάρμακα θα έχω υποτροπή της ψύχωσης, όπως μου έλεγαν, και θα με ξανακλείσουν στο ψυχιατρείο. Άρχισα να ενημερώνομαι για ότι αφορά νευροδιαβιβαστές, φάρμακα, παρενέργειες, προσωπικές ιστορίες ασθενών και εναλλακτικές θεραπείες. Ξαναδιάβασα όλα αυτά που είχα γράψει πριν με πάνε στο ψυχιατρείο (είχα φοβερή δημιουργικότητα όσο είχα την ψύχωση) και κατανόησα πότε και πως έχανα τη μπάλα τότε. Τελικά πάνω στους 7 μήνες αποφάσισα να κόψω τα φάρμακα και τα έκοψα μαχαίρι (αυτό ήταν λίγο τραβηγμένο και δεν το συνιστώ σε κανένα – το πιο ασφαλές είναι να γίνει σταδιακή μείωση των δόσεων των φαρμάκων). Αρχικά είχα κάποιες παρανοϊκές σκέψεις, άλλα επαναλάμβανα συνεχώς στον εαυτό μου "δύναμη!" και επέμενα στο να διαχωρίζω συνειδητά τη φαντασία από την πραγματικότητα όποτε αυτές μπερδεύονταν. Σε δύο μέρες είχαν φύγει τόσο οι αόρατες απειλες όσο και όλες οι βασανιστικές παρενέργειες των δηλητηρίων και δεν ξαναγύρισαν ποτέ. Είχα ξαναβρεί την υγεία μου, το σώμα μου ξανάρχισε να λειτουργεί κανονικά και το λευτεράκι επέστρεψε, πιο δυνατό και σοφό από ποτέ. Μόνο με την αυτογνωσία και τη δύναμη της θέλησης... Συμπέρασμα: Τα ψυχοφάρμακα καταστέλλουν λειτουργίες του εγκεφάλου, δεν θεραπεύουν σε καμία περίπτωση. Και όχι μόνο δεν θεραπεύουν, αλλά βλάπτουν, και μάλιστα ανεπανόρθωτα πολλές φορές. Εγώ ήμουν τυχερή που κατάφερα να τα κόψω νωρίς. Αλλά γιατί οι περισσότεροι "ασθενείς" τείνουν να είναι χρόνια -ή ακόμα και ισόβια- ασθενείς? Ο φόβος της υποτροπής με το σταμάτημα της χρήσης των φαρμάκων δεν είναι αβάσιμος. Οι περισσότεροι που θα προσπαθήσουν να κόψουν τα αντιψυχωσικά θα έχουν υποτροπή των συμπτωμάτων της ψύχωσης. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι είναι ψυχικά αδύναμοι ή δεν βρίσκονται στο κατάλληλο περιβάλλον για να αντιμετωπίσουν αυτή την δυνατή εμπειρία μόνοι τους, και το ιδανικό γι' αυτούς θα ήταν να λάβουν ουσιαστική βοήθεια από ευαίσθητους ανθρώπους ή θεραπευτές που χρησιμοποιούν εναλλακτικές μεθόδους και οι οποίοι αποφεύγουν διαγνώσεις που στιγματίζουν, ψυχοφάρμακα που δηλητηριάζουν και βίαιες μεθόδους καταστολής που τραυματίζουν ανεπανόρθωτα. Όλες οι εναλλακτικές μέθοδοι (όπως και η αυτοθεραπεία) έχουν τεράστια επιτυχία σε πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι είδαν τους εαυτούς τους να γίνονται καλά, και μάλιστα καλύτερα από όσο πριν την κρίση. Έτσι βλέπω και 'γω την ψύχωση: σαν ένα σκαλοπάτι που πρέπει να ανέβει κανείς στην πορεία της ζωής για να πάει ψηλότερα. Δυστυχώς οι θεραπευτές αυτοί (κάποιοι από τους οποίους έχουν περάσει και οι ίδιοι ψύχωση και άρα ξέρουν καλά περί τίνος πρόκειται) είναι εξαιρετικά δυσεύρετοι και έτσι σχεδόν όλοι οι συνάνθρωποί μας που βρίσκονται σε κατάσταση κρίσης περνιούνται για τρελοί και καταλήγουν στα δίχτυα της συμβατικής ψυχιατρικής. Και έτσι και μπλέξεις με αυτούς τους ανίδεους, τους επικίνδυνα άσχετους γιατρούς, που κυριολεκτικά το μόνο που κάνουν είναι να συνταγογραφούν και να σου υπενθυμίζουν πόσο βαριά άρρωστος είσαι, άντε να βγεις από αυτό το λούκι. Το τραγικό είναι ότι όσο πιο πολύ καιρό παίρνει κάποιος φάρμακα, τόσο πιο δύσκολο είναι να τα κόψει επιτυχώς. Αυτό συμβαίνει γιατί ο εγκέφαλος προσπαθεί να διορθώσει την χημική ανισορροπία που του προκαλούν τα φάρμακα και έτσι φτιάχνει νέους υποδοχείς στον εγκέφαλο. Έτσι, όταν κάποιος που παίρνει πολύ καιρό φάρμακα τα κόψει απότομα αυτό που θα συμβεί είναι να μπουν περιοχές του εγκεφάλου του σε υπερλειτουργία, αφού υπάρχουν πλέον πολλαπλάσιοι υποδοχείς από το φυσιολογικό -παλιοί ξεμπλοκαρισμένοι συν καινούριοι- και έτσι ξαναγυρνάει στην κατάσταση της ψύχωσης και μάλιστα δριμύτερα από ότι πριν την χρήση των φαρμάκων. Το άλλο που δημιουργούν τα αντιψυχωσικά είναι ότι καταστρέφουν τη φαιά ουσία του εγκεφάλου. Ενδεικτικά, σε πειράματα που έκαναν κάποιοι άψυχοι ερευνητές (τα πειράματα σε ζώα είναι άλλη μια φρικιαστική πλευρά της φαρμακοβιομηχανίας) σε υγιείς μακάκους, στους οποίους δινόταν καθημερινά ένα δημοφιλές αντιψυχωσικό (το Ζυπρέξα) σε νορμάλ δόση επί δύο χρόνια, βρέθηκε ότι είχε μειωθεί ο όγκος του εγκεφάλου τους κατά 10%. Πολλοί άνθρωποι έχουν μείνει παράλυτοι από τα ψυχοφάρμακα. Ακόμα και σε μένα, που τα έπαιρνα τόσο λίγο καιρό, έχουν αφήσει κάποια σωματικά κουσούρια, τα οποία θέλω να ελπίζω πως είναι αναστρέψιμα. Άλλοι καταλήγουν με καρδιοπάθειες ή διαβήτη. Άλλοι πεθαίνουν ξαφνικά, έτσι απλά (στις παρενέργειες που αναγράφονται στο φύλλο οδηγιών των αντιψυχωσικών περιλαμβάνεται και ο “αιφνίδιος ανεξήγητος θάνατος” - όταν το είδα τρόμαξα). Για ποια θεραπεία μιλάμε? Πάντως ακόμα και κάποιος που παίρνει ψυχοφάρμακα για πολλά χρόνια μπορεί να βρει την υγεία του αν καταφέρει να ξεφύγει από νευρωτικούς συγγενείς και ιεροεξεταστές ψυχιάτρους. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η πολύ γνωστή περίπτωση ενός αμερικανού μαθηματικού, του Τζον Νας, ο οποίος είχε διαγνωστεί με “σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου” και επί 11 χρόνια μπαινόβγαινε σε ψυχιατρεία και έπαιρνε ψυχοφάρμακα παρά τη θέληση του. Το 1970 αποφάσισε να σταματήσει τα φάρμακα και να το παλέψει μόνος του. Τα κατάφερε και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην προηγούμενη κατάσταση. Το 1994 ο Τζον Νας πήρε το νόμπελ στα οικονομικά. Έχουν βγάλει μάλιστα και ταινία με τη ζωή του (“'Ένας υπέροχος άνθρωπος”). Στην ταινία βέβαια έχουν επέμβει τα συμφέροντα της ψυχιατρικής μαφίας - χολυγουντιανή ταινία, τι περιμένατε? - και έχουν παραποιήσει λίγο τα πραγματικά γεγονότα, τονίζοντας πως ο Νας ποτέ δε σταμάτησε να παίρνει ψυχοφάρμακα. Και δεν είναι μόνο τα αντικαταθλιπτικά και τα αντιψυχωσικά που βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Όσο ήμουν έγκλειστη στο νοσοκομείο, έπαιρνα καθημερινά ένα ηρεμιστικό που ανήκει στην οικογένεια ουσιών που ονομάζονται βενζοδιαζεπίνες και λέγεται Ταβόρ. Αρχικά μου χορηγήθηκε από τους νοσηλευτές μια φορά που τους είχα πει ότι νιώθω ανησυχία, οπότε μου έδωσαν ένα χαπάκι (αυτή είναι πάντα η λύση: ένα χαπάκι για κάθε πρόβλημα). Το πήρα και όντως ηρέμησα. Αλλά με έπιανε η ίδια ανησυχία, και εντονότερη, κάθε μέρα και περίπου την ίδια ώρα. Κάθε φορά τους ζητούσα Ταβόρ. Αν δεν έπαιρνα το Ταβόρ, με κυρίευε απίστευτος τρόμος και ψυχοσωματικό άγχος - κατέληγα να στριφογυρίζω στο κρεβάτι με ταχυκαρδία και έντονη εφίδρωση και κάνοντας απίστευτα βασανιστικές σκέψεις - νόμιζα ότι θα πεθάνω. Τα Ταβόρ τα έκοψα αναγκαστικά όταν πήρα εξιτήριο, και δεν ήταν καθόλου ευχάριστη εμπειρία. Αργότερα έμαθα ότι οι βενζοδιαζεπίνες είναι πιο εθιστικές από την ηρωίνη. Όλος ο κόσμος (και μιλάμε για πολύ κόσμο) που παίρνει ηρεμιστικά είναι πραγματικά τζάνκια. Αυτό που στην ουσία καταφέρνουν όλα τα ψυχοφάρμακα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είναι να γινόμαστε δέσμιοι τους. Ιδιαίτερα τα αντιψυχωσικά, δημιουργούν μόνιμα στα θύματα το αδιέξοδο: ή άψυχο ζόμπι ή ψυχωσικός τρελός - αυτές είναι οι επιλογές που σου δίνονται από τους “ειδικούς” άπαξ και παρουσιάσεις ψυχωτική διαταραχή (φυσικά καλύτερα τρελός από ζόμπι, αλλά κανείς δε πρόκειται να σε αφήνει έτσι, άρα αναγκαστικά γίνεσαι άψυχο ζόμπι αργά ή γρήγορα, δεν έχεις επιλογή). Όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα καμία περίπτωση ασθενούς που θεραπεύτηκε με ψυχοφάρμακα. 'Ολοι οι “ασθενείς” αναγκάζονται να κάνουν “θεραπεία” για πολλά χρόνια ή για όλη τους τη ζωή (όσο ζήσουν δηλαδή, αφού ακόμα και όσοι δεν αυτοκτονήσουν πεθαίνουν πρόωρα – όλα τα φάρμακα είναι ιδιαίτερα τοξικά για τα νεφρά και το συκώτι). Φυσικά συμφέρει απίστευτα τις φαρμακευτικές εταιρίες να σε έχουν μόνιμο και ισόβιο πελάτη. Οι εταιρίες αυτές βγάζουν απίστευτα ποσά, και τα κέρδη τους χρόνο με το χρόνο αυξάνονται. Μόνο μια από τις εταιρίες, η Eli Lilly (από της οποίας το διοικητικό συμβούλιο έχει περάσει ο γέρος Μπους, όλως τυχαίως) βγάζει κάθε χρόνο πάνω από 24 δισεκατομμύρια δολάρια. Ενδεικτικά, τα φάρμακα που έπαιρνα εγώ είχαν μηνιαίο κόστος 100 ευρώ περίπου. Άλλοι παίρνουν περισσότερα και ακριβότερα φάρμακα.
Η διατήρηση όλων των ψυχιατρικών μύθων και η συνέχιση των ψυχιατρικών εγκλημάτων στηρίζεται στην άγνοια και παραπληροφόρηση τόσο των οικογενειών των θυμάτων όσο και ολόκληρης της κοινωνίας, καθώς κυριαρχεί ο φόβος απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό, σε οτιδήποτε παρεκκλίνει από την “κανονικότητα” και απειλεί την διατήρησή της. Η "τρέλα" είναι θέμα ταμπού, είναι τρομακτική και θεωρείται τόσο επικίνδυνη, ώστε φυλακίζεται πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες των ψυχιατρείων και μέσα στο στενό οικογενειακό κύκλο των θυμάτων και δε βγαίνει παραέξω, παρότι είναι αρκετά συχνή (το 1% του πληθυσμού έχει διάγνωση σχιζοφρένειας, αν εξαιρέσουμε τις υπόλοιπες διαταραχές). Τα δε θύματα, ακόμα και αν δεν είναι κλεισμένοι σε ψυχιατρείο, στερούνται κάθε ελευθερίας έκφρασης και είναι αναγκασμένοι (πέρα από τα καθημερινά ψυχοσωματικά βασανιστήρια που περνάνε όσοι παίρνουν φάρμακα) να βρίσκονται ισόβια φυλακισμένοι στους εαυτούς τους και να κρύβονται απέναντι σε όσους ξέρουν για την κατάστασή τους, όσους τους έχουν στιγματίσει δηλαδή, καθώς οποιαδήποτε συμπεριφορά παρεκκλίνει από την υποταγή τους σε προστάγματα γονιών και γιατρών, όπως ο αυθορμητισμός, ο θυμός, η "αρνητικότητα", η “αντικοινωνικότητα”, η ανυπακοή σε εντολές, η "εκκεντρική" συμπεριφορά ή ντύσιμο, ακόμη και η "ανεξήγητη" χαρά, θεωρείται υποτροπή της "αρρώστιας" και χρίζει άμεσης "θεραπείας". Μιλάμε για την απόλυτη στέρηση της ελευθερίας των ατόμων αυτών, κλείνοντας τους έτσι το δρόμο για την ουσιαστική βελτίωση της υγείας τους. Γιατί οι ψυχικές διαταραχές δεν είναι “ανίατες ασθένειες”. Τις βαφτίζουν εντελώς αυθαίρετα “ασθένειες” και κατόπιν φροντίζουν να τις κάνουν ανίατες με τη χρόνια χορήγηση τοξικών για τον εγκέφαλο και το σώμα ουσιών τις οποίες θεωρούν “θεραπευτικό μονόδρομο”. Αν έχουν δίκιο, πως εξηγούν το γεγονός ότι εγώ και τόσοι άλλοι, καταφέραμε να γίνουμε καλά όταν πήραμε στα χέρια μας την υγεία μας και σταματήσαμε να καταπίνουμε τα δηλητήριά τους? Δυστυχώς η άποψη του γιατρού έχει ακόμα μεγαλύτερο κύρος από την προσωπική μου εμπειρία και ολόκληρο το κίνημα της αντιψυχιατρικής. Δυστυχώς δεν θα είμαι ποτέ πια το λευτεράκι για τους γονείς μου, αλλά μία δυνάμη ψυχοπαθής. Βρίσκομαι ακόμα “υπό επιτήρηση” στο πατρικό μου, αλλά ευτυχώς -και με τη βοήθεια της αδερφής μου, ο οποία ξέρει όλη την αλήθεια- τους έχω πείσει να μην με ελέγχουν για το πότε παίρνω τα χάπια, παρότι ο γιατρός -τον οποίο πρέπει να συναντώ κάθε μήνα- επιμένει στον αυστηρό έλεγχο από μέρους τους και τη συνέχιση της “θεραπείας”. Της καταδίκης μου δηλαδή, που θα κρατήσει τουλάχιστον 3 χρόνια. Υποτίθεται πως είναι αντιδεοντολογικό να πιέζουν κάποιον να παίρνει τα φάρμακα χωρίς τη θέλησή του, αλλά στην πράξη δεν τους εμπιστεύομαι καθόλου, καθώς ο ψυχίατρος έχει το νομικό δικαίωμα να διατάξει τον ακούσιο εγκλεισμό μου όποτε αυτός κρίνει αναγκαίο. Ελπίζω να καταφέρω με κάποιον τρόπο να κάνω την αλήθεια να λάμψει και να διαλύσει το σκοτάδι του ψέματος που έχουν ποτιστεί οι γονείς μου. Να ελευθερωθώ από τον φόβο της ακούσιας "θεραπείας". Ένα είναι σίγουρο: αν με βάλουν πάλι στο ψυχιατρείο θα είναι για τις ελευθεριακές πεποιθήσεις μου και όχι γιατί πάσχω από “σχιζοφρένεια”, γιατί απλούστατα το δεύτερο δεν ισχύει, είναι μια απάτη του συστήματος εις βάρος μου.
Πάντα ένιωθα οργή για κάθε μορφή εξουσίας και κάθε φυλακή, ορατή ή αόρατη. Τώρα που ο κλοιός έχει στενέψει, το αγρίμι μέσα μου δεν συγκρατείται. Η οργή που νιώθω απέναντι στο ψυχιατρικό κύκλωμα και όσους ακολουθούν τυφλά τα προστάγματα του είναι απερίγραπτη. Δυστυχώς αυτή την οργή, όπως και οποιαδήποτε οργή έχω μέσα μου, δεν μπορώ να την εκφράσω ανοιχτά γιατί θα με πάνε πάλι μέσα, και δεν θέλω με τίποτα να καταλήξω πάλι στο κολαστήριο που λέγεται ψυχιατρείο... Αλλά δε μπορώ να σιωπήσω απέναντι σε τόσο πόνο και αδικία. Τόσες αθώες ψυχές βασανίζονται στα κρυφά και κανείς δε τολμά να μιλήσει. Γιατί είναι απόβλητοι, μιάσματα και στην καλύτερη περίπτωση προβληματικοί. Αφού τους φορέσαμε την ταμπέλα του "επικίνδυνου ψυχοπαθή" πρέπει να τους έχουμε απομονωμένους από την υπόλοιπη κοινωνία και σε καταστολή, οδηγώντας τους σταθερά προς τον θάνατο - πρώτα της ψυχής, μετά του νου και τελικά του σώματος.
Μήπως ο κάθε εξουσιαστής και ο κάθε τυφλά εξουσιαζόμενος, ο κάθε απαθής τηλε-θεατής και ο κάθε αναίσθητος μπροστά στο άδικο και την ασχήμια των τεχνιτών ζωών μας είναι ο πραγματικά ψυχοπαθής και αλλοτριωμένος? Μήπως ο κάθε ασυμβίβαστος και εξεγερμένος (και η “τρέλα” είναι μια εξέγερση της ψυχής που ξύπνησε και θέλει να ελευθερωθεί - της ψυχής που ο κάθε ένας έχει μέσα του: όμορφη, αγνή σαν βρέφος και άναρχη σαν αδάμαστο ζώο) είναι πιο υγιής από όλους αυτούς? Γιατί τι πιο φυσικό από την εξέγερση του ατόμου ενάντια σε κάθε καταπίεση, σε κάθε εξουσία και επιβεβλημένη νόρμα? Τι πιο λογικό από το να είναι κανείς ασυμβίβαστος απέναντι σε μια ολόκληρη κοινωνική κατασκευή (“πολιτισμός”) που είναι βουτηγμένη απ' την κορφή ως τα νύχια στο αίμα αθώων (όχι μόνο ανθρώπων) και η οποία στηρίζεται στη μαζική εκμετάλλευση και χειραγώγηση των αδύναμων πλευρών της ανθρώπινης φύσης του κάθε “ελεύθερου πολίτη”(κούνια που σας κούναγε...) παράλληλα με τον ασύστολο βιασμό της φύσης και του κάθε αδύναμου πλάσματος γενικότερα. Δε θα πω περισσότερα, τα 'χουν πει κι άλλοι. Όποιος έχει μάτια βλέπει, όποιος έχει καρδιά νιώθει και όποιος έχει μυαλό σκέφτεται λίγο παραπέρα από αυτό που φαίνεται. Καιρός να αντικαταστήσουμε όλοι το φόβο και την άγνοια με δύναμη και επίγνωση. Και προπαντός αγάπη. Αγάπη για τη ζωή και την άγρια ομορφιά της. Δε χρειαζόμαστε ούτε αφέντες -“ειδικούς” και μη- ούτε προστάτες-φύλακες.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΨΥΧΟΦΟΝΙΑΔΩΝ ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΤΟΥΣ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ Τέλος, προς όλους τους απανταχού άψυχους που θεωρούν τον άνθρωπο και τον κόσμο όλο σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή και επιμένουν να ορίζουν την κανονικότητα επικαλούμενοι τα όποια τεχνοφασιστικά δόγματα τους, ένα έχω να πω: Φοβού τους “τρελούς”!

Και για τα αδέρφια που ακόμα πολεμούν...
γκουγκλάρετε το: Οδηγός Μείωσης της Βλάβης για τη Διακοπή Ψυχιατρικών Φαρμάκων

Η Αγέλη

-σου λείπει;
-δεν γίνεται να μου λείπει κάποιος ξένος που δεν γνώρισα ποτέ
-σου λείπει. Αυτό που δεν γνώρισες είναι αυτό που θα σου λείπει πάντα



 Έχω κάτι πτώματα στοιβαγμένα στην ντουλάπα μου. Το βράδυ αρχίζουν να γρυλίζουν. Πηγαίνω τρέχοντας προς την κλειδωμένη ξύλινη πόρτα και τους δείχνω με το δάχτυλο να κάνουν ησυχία. Περνάει κόσμος απ'έξω και καταλαβαίνεις... Θα μου πείς, πώς γίνεται ανθρώπινα πτώματα να γρυλίζουν και αν είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα κόσμος στους δρόμους τη νύχτα.

Μη στεναχωριέσαι. Θα έχω λύσει το ζήτημα μέχρι την επόμενη επίσκεψή σου. Σχεδιάζω να την αλείψω με λάδι και να βάλω φωτιά στην δρύινη ντουλάπα μου. Τα έχω υπολογίσει όλα. Έχω κάνει μέχρι και τους διαλόγους στο κεφάλι μου. Αφού ξέρεις. Ποτέ δεν σταματάνε οι διαλόγοι στο κεφάλι μου.

 Όμως να, συνέβη κάτι τις προάλλες και με ανησύχησε. Το έπιπλο μετακινήθηκε. Το θυμάμαι καλά γιατί μια ζωή ήταν εκεί. Απένατι από το κρεβάτι. Βρήκα επίσης νερά στο πάτωμα.Τα σκούπισα άρον άρον. Χαμογελούσα κιόλας, γιατί θυμήθηκα εσένα να μου λές ότι αυτή η μανία μου με την καθαριότητα δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο. Ότι αν συνεχίσω να πλένω και να καθαρίζω, πώς θα μας αναγνωρίζουν οι καλοί άνθρωποι και εντέλει γιατί να ασχοληθεί ο Θεός μαζί μας. Τι θα απογίνουμε χωρίς τους λεκέδες και τα σημάδια μας. Μια χαρά καθόσουν όμως όταν σου έτριβα τα πόδια και τους μηρούς και μουρμούριζα το τραγούδι μας. Μέσα στην απολυμασμένη μαρμάρινη μπανιέρα.

 Και νομίζω αν δεν έβαζα τόση δύναμη θα το απολάμβανες κιόλας. Ενώ έτσι, εσύ απλά σιγοντάριζες στη μελωδία. Και αυτό ήταν το σήμα. Και ύστερα από λίγο σταματούσα. Παρασύρθηκα. Σου έλεγα ότι έφυγες. Και τώρα έχουμε μονάχα εκείνες τις κανονισμένες επισκέψεις σου. Και ότι η ντουλάπα δεν είναι πια εκεί που ήταν. Πήγε λίγα εκατοστά πιο πέρα. Θα με κοροιδέψεις το δίχως άλλο. Θα μου πείς ότι παραλογίζομαι με όλα τούτα.

 Και ότι μου έχει γίνει εμμονή το θέμα με αυτόν τον σαφρακιασμένο όγκο που -αν είναι δυνατόν- σουλατσάρει μεσ'το σπίτι. Όμως πώς να στο πω. Εμένα με εξοργίζουν πια οι επισκέψεις σου. Δε σε θέλω άλλο στο χώρο μου. Η παρουσία σου σε δόσεις ανοίγει τρύπες σε όλο μου το σώμα. Και είμαι διάτρητος. Η σπονδυλική μου στήλη στραβώνει, όπως εκείνα τα φυτά που τεντώνονται προς τα τζάμια με τον ήλιο.

 Και μόλις αναχωρείς, έχω δύναμη μόνο να πλαγιάζω και να κρατιέμαι από το άρωμα σου μην πέσω. Ναι, υπάρχουν υπόγεια και στοές και κατακόμβες κάτω από τον ύπνο. Η παρουσία σου σε δόσεις με εξαντλεί και έπειτα δεν έχω ιδέα τι να κάνω με τη ζωή που περιμένει. Λάθος, δεν περιμένει η ζωή. Απαιτεί.. Όχι, ψέματα. Η ζωή ζητιανεύει το λίγο μας.

 Την επόμενη φορά που θα έρθεις, σαν πάντοτε απ'το αλαλούμ, θα σε κρατήσω μια και καλή. Ξέρεις πώς κρατάει κάποιος κάποιον στις μέρες μας ε; Είναι ολόκληρη τέχνη. Άκου: βάζει τα συναισθήματα του να κάτσουν πάνω στου άλλου (το αντικείμενο του πόθου του να πούμε), με όλο τους το βάρος. Να θρονιαστούν εκεί και να αρχίσουν να συν-πιέζουν. Τότε εκείνα τα καταραμένα από κάτω αρχίζουν να γεννοβολάνε. Κι άλλα κι άλλα. Με ότι ονόματα μπορείς να φανταστείς. Ονόματα περίτεχνα. Ονόματα παγίδες.
 Στο τέλος το καταπλακωμένο εκλιπαρεί: "μη φύγεις, μείνε από πάνω μου. Ο πόνος είναι αφόρητος, αλλά χρειάζονται δύο για όλα αυτά τα νεογέννητα. Δύο για να τ' αναθρέψουν".

 Πριν μερικές μέρες άνοιξα τη ντουλάπα που λες. Γιατί σκέψου να μην ασχολιόμουν και λίγο λίγο να έφευγε. Σκέψου την έκπληξη των δίπλα. Πήρα το σκεπάρνι και άρχισα να χτυπάω μέχρι που η πρόσοψη σωριάστηκε στα πόδια μου. Και τι να δω. Μέσα ήταν άδεια. Δεν υπήρχε τίποτα σου λέω . Ψυχή. Τώρα τα βράδια ακούω γρυλίσματα έξω στο δρόμο. Ναι μωρέ, οι άνθρωποι δεν κυκλοφορούν καιρό τώρα. Ψυχή.

 Τα γρυλίσματα ολοένα πλησιάζουν. Και εγώ στον ύπνο μου βυθίζομαι όλο και περισσότερο.
Πέφτω σε στοές, κατακόμβες και υπόγεια. Η αίσθηση της βαρύτητας είναι η μόνη που μου έχει απομείνει. Και μια ακόμη, αισθάνομαι ντουλάπες ανοιχτές να χάσκουν στο τέλος και να με περιμένουν.

 Σε φιλώ.

 Ελπίζω να βρήκες αυτό που έψαχνες. Κι αν όχι, κάθε βήμα να σε φέρνει πιο κοντά. (σε ψάχνω) Σε μένα.

Το Τρίτο Αλληλουιά

                                      

Στον Σ. που ακούσαμε μαζί την Λειτουργία..

-Να περπατάς επάνω στα νερά, όχι επειδή το μπορείς, αλλά επειδή φανέρωσες μιαν άλλην της Θαλάσσης επικράτεια. 

-Να κάνεις όλες τις κινήσεις σου αργά, γιατί η σκέψη τρέχει. 

-Στις εκκλησιές που χτίστηκαν για τουςνεκρώσιμους ψαλμούς, κάποιος κοινωνάει βαθιά με τ' αλληλούια.

-Αν δεν έχεις βγεί απο φυλακή, πως να εννοήσεις την κληρονομιά σου.

  - Ένα εκατομμύριο μυστικά ονόματα ο Ουρανός κι εμείς τον λέμε κοιτώντας χώμα. 

-Μή σηκωθώ δυο πιθαμές γιατί με κράτησες αμέσως να φωνάξουν "Θαύμα". 

-Αγιόκλημα, άπαξ και κοιμηθώ απο κάτω σου θα με ερωτοφιλήσουν φίδια. 

-Ο λάκκος δεν είναι της Γης μήτε αυτουνού που κρατάει το φτυάρι. 

-Η βάσει του νόμου προσφορά, ντροπή να λέγεται θυσία.

Πατέρα γιατί τους πάνε οριζόντια όταν ο θεός τους μένει στα εκει πάνω;

Elmage.

Jan.27, 2013 3:39 pm

Ο Νόμος Του Πι

 

Τότε η φωνή ακούστηκε και είπε

Ξυπνήστε, είμαστε στην επικράτεια των νεκρών για τον Θεό ξυπνήστε. Τα όπλα μας και οι κρότοι μας και οι ήχοι μας δεν κάνουν τίποτα. Δεν αποδεικνύουν την ζωντάνια μας. Ξυπνήστε, είμαστε από καιρό τώρα πεθαμένοι και όποια δύναμη βάζουμε, η αντίθετη της θεριεύει.. Ξυπνήστε για τον Θεό.

*Τι μαρτύριο να περπατάς όταν όλα δεν θέλουν να το κάνεις, όταν όλα συνηγορούν στο να μην το κάνεις.

Τότε εγώ σαν σε όνειρο απάντησα και είπα

Κουβαλάμε την πιο εύκολα μεταδιδόμενη ασθένεια του κόσμου. Οι ενάρετες προσπάθειες μας να ενοχλήσουμε τους θεούς αποτυγχάνουν συνεχώς. Τα χελιδόνια μας τσακίζονται σε μελλούμενους χειμώνες και η ανθοφορία μέσα μας αργεί. Γεμάτα ως το στόμιο πήλινα δοχεία, κατρακυλάμε στις κατηφόρες αυξάνοντας ταχύτητα προς ένα πεπρωμένο από σπασμένα κομμάτια. 

Ότι δεν γνωρίσαμε είναι αυτό που μας παιδεύει. Σπάταλοι με τις δυνάμεις που μας δόθηκαν, τις δίνουμε βορά στα σκιάχτρα του γαλαξία. Και η σοδειά που καρτερούσαμε είναι χαμένος κόπος.

Άνθρωπε δύνασαι όταν δεν σου απαντάει το ιερό να καταλάβεις πως υπάρχει; αν ξαπλώσουμε μπρούμυτα στο έδαφος με το πρόσωπο να ακουμπάει στο χώμα, τότε η πλάτη μας θα έχει γίνει σκαλοπάτι. 

Είσαι το χέρι μου που έκοψα και το έβαλα σε ξένο σώμα. Που από τότε έχει μυστική ζωή. Έχω γυρίσει όλη την Γη για να σε βρω μα άλλου την σκέψη τώρα πια μετουσιώνεις χάδι..

Αν αγαπήσω τούτο τον άγνωστο θα πεις τα δάχτυλα σου να σχηματίσουν πόρτα; χτίζαμε μια ξερολιθιά όταν ήρθε περαστικός και μας περιγελούσε. Σε τίποτα δεν επηρέασε η παρουσία του την πτώση του ιδρώτα. 

Τα νερά μέσα σου χαιρετίζουν την πανσέληνο και ακούγονται συρσίματα φωτός στο διαυγές της πλάτης σου.. Μια αστυνομία σκέψης να τιθασεύσει τα αγριμάκια μου. Ένα δύο λωποδύτες να σχεδιάσουνε συναίσθηση ζώσα. Τα πάντα αντέχονται ένα λεπτό μετά. Μόνο η μοναξιά, μόνο η μοναξιά από τα πριν.

Και ξανά σαν ευλογία η ερώτηση

Δηλαδή αυτή η λάμψη των πραγμάτων πρέπει να είναι εκδούλευση;

Και ξανά εγώ

Μήπως δεν γίνονται όλοι οι γκρεμοί ακίνδυνοι αν τους αφαιρέσουμε τον νόμο της βαρύτητας;

Έπειτα εκείνη απ' το πουθενά μας διέκοψε με επτά προτάσεις.

*Μια πιθαμή πάνω απ' το έδαφος αρχίζουν τα τελειώματα του ουρανού.

*Είχαμε το πιο αχρείαστο πράγμα του κόσμου. Σαν ένα στρατόπεδο γεμάτο με δειλούς φαντάρους.

*Η πιο επικίνδυνη θάλασσα είναι η αλμυρή. 

* Όταν νιώθεις περήφανος, δοκίμασε να κοιτάξεις κατάματα τον Ήλιο.

*Μια μονοταινία μπορεί να συγκρατήσει όλη την υγρασία του κόσμου από τα μάτια σου.

* Αν δεν έχεις δει αυτό που εκτείνεται ανάμεσα στα κύματα και στο πέταγμα των πουλιών, δεν έχεις δει τίποτα.

Η πιο επικίνδυνη θάλασσα είναι η αλμυρή. 

Elmage. 

Sep-09-2013 

2:34 am

ΥΓ: θέλω να ξέρεις για τότε, όταν εσύ έγραφες αυτό (και άλλα) είχες λανθασμένη εντύπωση... //έχω γυρίσει όλη τη Γη για να σε βρώ, μα άλλου τη σκέψη τώρα πια μετουσιώνεις χάδι/

Ήμουν σε καταστολή, ανίκανη να σκεφτώ, να αντιδράσω, να νιώσω. Με είχαν προδώσει ακόμα και οι δικοί μου άνθρωποι.. Ήταν η αρχή του 'γολγοθά' μου που είχε διάρκεια περίπου δύο χρόνια. 

Τώρα πια τα δεδομένα άλλαξαν... Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι όλο αυτό που είχα νιώσει για σένα απ' την αρχή. Και θα το νιώθω ως το τέλος..

Η πιο επικίνδυνη θάλασσα, είναι η αγριεμένη